‘Sonra büyük rüya başlıyor
Daha büyük şehirlerde
Daha büyük acılar var diyor bütün filmler.
Işıklar, caddeler, kalabalıklar...
Senin olmayan bir kekre sevinç
Korku ve öfke birbirini seviyor içinde.’
‘Budur bizim büyük hapishanemiz
Tanrı, yalnızlığından üfledi
Hepimizin mutsuzluğunu.
Dünya bu
İnsan insana gider
Ruhuna bakar. Sesini dinler.
Yüzünü okur. Bilmek ister.
Her söze inanır.
Birden kendi aklını merak eder
O da bir söz söyler.
Sonra içinde çok eski bir boşluk
gözlerinden dudaklarına yürüyen
Yersiz yurtsuz bir keder
Her şeye biraz daha yabancı
Bulanık bir göle gömülür durur.’