gonca
@GoncaSolmaz
Zaman içine işliyor insanın, neden boşa geçti? Bazen yetersiz geliyor insan kendine; toparlanmak için bir kitap, bir dokunuş, bir söz, bir... , ne ? Onu fark edersen doğrulup harekete geçeceksin ve yeni fikirlere gebe olacak zihnin.
"İncelemelerim kendime kattıklarımdan ibarettir; sadra şifa niyetine."
-1800'ler değil de bugün mü acaba anlatılan, bir gelecek tahmini mi?- dedirtir bazı satırlar . Ölü canlar aslında bizmişiz. Varmışız ama bizi alakadar edecek konulardan bihabermişiz. Bilgiler alınır satılır, kazanç sağlanılır; biz mi, tıpkı bir ölü gibi! Paçavradır, der. Ölü Canlar. Kişinin aslında duygu, düşünce ve fiziki özellikleri ile bir bütün olarak hiç olduğunun, önemli olanın salt varlığı olduğunun kanıtıdır bu tabir. Ne acı!Daha fazla para ve mevki koruma pahasına yapılamayacak şey yok, bu tutku korkutucu! Çağımızın alametifarikası sayılan sanal gerçeklik; günümüz dünyasının inşaası aslında. Sanal bir dünya inşaası. Realite içinde sıradanlaşan bir sanal senaryo; alınan, satılan, kazanç sağlanılan, daha çok, daha da çok, daha daha daha da çok ve çoklara devam edecek bir senaryo!
Reklam
"İncelemelerim kendime kattıklarımdan ibarettir; sadra şifa niyetine."
Öfke, acı verir. Acı veren her düşünce,gün gelir çatlak bulduğu bir yerden çıkıverir. Kurtulmak istediğimiz acıların dışa vurumudur öfke. Kaldıracak gücümüz olmasa bile yıllarca halledeceğimize olan inancımızla üstlendiğimiz durumların, ben demeye çekinip geri plana attığımız kendimizin -iç sesimizin -, yok saydığımız duygularımızın, uğradığımız her türlü şiddete sessiz kalışımızın çığlığı; aslında öfkenin namıdiğeridir.
Her bir kabın alabileceği miktar belliyken, üst üste doldurmaya çalıştığımız bu etmenler tükenmişlik hissini peyda ediverir ve kalkıp toparlanacak hal bile bulamazken kendimizde, tam bu an harekete geçmenin tam da vaktidir. Doldu bu, kalkmaz yerinden denilirse eğer zamanla doldurmak istenilen her ne varsa taşmaya başlar daha da kuvvetle. Yaşanmışlıklarla beslenen öfkenin dışa vurumu da böyledir işte.
Bu birikimler insan analiz etmeye de götürür kişiyi, her şeyi kişisel algılamaya başlamış bulur kendini. Kendince doğru yaptığından emin olduğun durumlarda karşı tarafın davranışını kendine addetmen kendine haksızlık. Elinden geleni yaptıysan karşılaştığın tavırdan sen sorumlu değilsin. Herkesin gerçeklik algısı kendi gerçeği maalesef; doğru ya da yanlışın, iyi ya da kötünün kişiye göre değişitiği şu dünyada. Bu durum, kendini geri planı atmadır aslında. En büyük hata burada yapılıyor iste. Önceliği kendine vermek bencillik sayılmamalı, gerçek bu değil. Düşecek olan bir uçakta bile kendi canından değerli olan bebeğinden önce kendini korumaya al derler ya, o misal. İyi bir eş, anne, çalışan...olabilmek için önce kendi ihtiyaçlarına karşılık vermeli insan.
Öfke, ateş gibidir. Yakıtı da cümlelerde yer alan bu alt mesajlardır. Yakıt olmadan öfke can bulamaz. Öfkenin bir nedeni
