“İnsanlar kendilerine benzemeyen herkese bir kulp takıyor . Onlara benzemeyi reddettiğinizde kolaylıkla çemberin dışına itiliyorsunuz . Belki de asıl maharet dışarıda kalabilmek .”
Ne seni anlamaya yetti zaman...
ne beni anlamana...
dereden tepeden konuştuk,
havadan, sudan, giyimden, kuşamdan
ölümden, yaşamdan
bir olmaktan, ayrılıktan, yalnızlıktan, kalabalıktan filmlerden, kitaplardan,
mutluluktan, göz yaşından,
evlerin iç dünyasından söz ettik.
bu dünyayla, başkalarının dünyasıydı o uzun uzun anlattıklarımız
bir de dost arkadaş muhabbetleri...
kendi dünyamızdan söz etmedik hiç!
ben sen anla diyordum aslında.
baktın öylece... anlayamadın...
teselli edecek sözler aradın
çığlığı duyamadın
suskun olduğum günlerde yüreğimin neden buz tuttuğunu düşünmedin hiç!
girip göz bebeklerinden senin gözünle bana bakmaya zaman mı yoktu, yürek mi ?
bilmiyorum...
ben beni anlatmaya yetmedim biliyorum
seni anladım mı yeteri kadar
şimdi düşünüyorum...”