Gözde Oral
@Gozde20
Spoiler-
Ne desem, nasıl sözlerime başlasam bu kitapla ilgili bilemiyorum. Benim ilk defa bir kitap üzerine inceleme yazmama neden olmuştur diyerek başlayayım o halde…
Nasıl saf bir dil, hem tüm anneleri anlatırken hem de oğluyla yaşadığı biricikliği o kadar güzel ele almış ki.
Sonsuz sevgiyle, müthiş yorgunluk, çaresizlik ve yalnızlık duyguları arasında yalpalayan hatta düşen kalkan bir kadın. Anne.
Ve kadının yükünün farkında olmayan, bu yükü küçümseyen, gösterdiği desteğin aslında destek olmadığını fark etmeyen, fark ettiği noktada kaçışı seçen bir eş.
Ama eşten ziyade (çünkü bu herkesin seçimleri ile alakalıdır ve babalık da annelik gibi birçok türevi barındırır) konumuz yeni anne olan o kadın aslında hem kendini çocuğuna karşı fazlaca yetersiz gören hem de onun için her şeyi yapabileceğinin hatta en iyi onun yapabileceğinin de farkında olan o kadın.
“Sana ne vaat edebilirim? Hiçbir şey. Her şeyi. Bütün kalbimi”.
Eminim ki okuyan tüm anneler kendinden birçok şey bulacaktır. Daha 1 yaşında bebeği olan bir anne olarak son sayfaları çok zor okudum.
Zamanın geçiciliğini, evlat sevgisinin sonsuzluğunu, aile olabilmenin gerekliliklerini, ve yaşanılan tüm zorlukların uzak zamanı geldiğinde aslında hep çok yakın hissettireceğini öyle güzel anlatmış ki yazar, tadı damağımda ve hissi kalbimde kalacak bir ömür.
Ne yazık ki hafızam okuduğum kitapları aklımda tutma konusunda pek başarılı değil ancak bu kitabın benim için bir istisna olacağının da farkındayım, ve zaten aklıma gerek kalmadan kalbimde taşıyor olacağım.
“… Küçük mavi bir giysi var
Uzun kırmızı bir pelerini ve
Kocaman sarı bir S harfi olan
Denizcilere uygun.
Yine bilirim ki bu adam içinde o çocuğu taşıyor
Hani uçabilen o çocuğu
Bunu bilirim çünkü
Onu ben de içimde taşıyorum
Hep taşıdım
Hep taşıyacağım.”
