Parkın yolları boyunca çocuklar gülüşerek oynuyordu.Parkın içindeki köşkün teras kısmına çıktım,bir sıranın üzerinde öpüşen iki sevgiliyi izledim biraz.Çite dayanıp ayaklarımın altında yayılan yeşillik ve tazeliğin ortasında uçuşan kumrulara baktım daha sonra bilinçsizce.Havuzun ortasında görkemle ilerliyordu kumru.Renk renk yapraklar arasında,insan eliyle güzelleştirilmiş bir doğanın müziğini besteliyordu kuşlar.Yaşamak ne güzel şey.
Sayfa 39 - O ana dek, bu denli hissetmemiştim yaşamı böylesine sevebileceğimi. Kuşkusuz önümde doğal olarak açıldığını gördüğüm içindi. Tabii, düşmanın eline düşme tehlikesi vardı her zaman ama bu da varlığının birden bire yok olması anlamına gelmiyordu işte.