Alışkanlıktan mıdır ya da başka bir şeyden midir bilmiyorum, ama hayatım boyunca herhangi bir dış, hatta küçük olayın bile şu anda yaşamımda bir tür radikal dönüm noktasına dönüşeceğini hep düşünmüşümdür.
İnsan olmak, yani gerçek, kendi vücuduna sahip, kanlı canlı bir insan olmak dahi bize güç geliyor; bundan utanıyor, ayıp sayıyor, bildik, genel anlamda insan olmaya çabalıyoruz hep.
Aslında biz ölü doğmuş yaratıklarız; zaten çoktandır canlı olmayan babalardan dünyaya geliyoruz ve bundan da gittikçe daha çok hoşlanıyoruz. Bundan zevk alıyoruz. Yakında bir kolayını bulup doğrudan doğruya fikir dölleri olarak dünyaya geleceğiz.