Tasavvufta "sefer der vatan" diye bir ilke vardır. Yani vatana Seyahat .. Peki vatan neresidir? Allahû Teâla 'dır. Ukbadır. Biz ona doğru seyahat ediyoruz. Bu dünya sadece bir mola yeridir. Bir yerlerde durabiliriz. Ama sefere devam etmek gerek... Bazen yoldan da çıkabiliriz ama geri dönmeyi bilmek lazım! Düşeceksen yolda düş, tekrar o yolda kalk. Düştüğünde yolun dışına düşme. İki şeyi birbirine karıştırma. Buna "tevbe" derler. Kişinin yolda düşüp yolda kalkmasi tövbedir. Kişinin yoldan dışarıya düşmesi Allah muhafaza fesaddır.
Aşk aslında bilmenin de, kılmanın da, olmanın da çekirdeğidir. Eğer aşkla biliyorsan, aşkla kılıyorsan, aşkla yapıyorsan ve aşkla oluyorsan zaten sen Allahu Teâlâ'nın adamı olmuşsundur. Yüce Rabbimizin "kul" diye muhatap aldığı varlık olmaya yaklaşmışsın demektir. Öbür türlüsü âdem olmaktır. Zaten o bizim elimizde değildir. Yaratılmak senin elinde değil, ama adam olmak senin elinde... Âdemlikten adamlığa geçmek insanın elinde. Adam olmak için yürümen gereken yol, aşk yoludur.