Gulcahan Racabova
@Gul_Racab
Tikansız gül, şıltaq olmayan uşaq, hicransız məhəbbət, nöqsansız insan…
Bu birincilər olmasan hər növ varlıq öz təbii halından çıxardı, sırf müsbətliyi ilə adamı çiyrindirərdi…
Demək həyatda gərəksizliyin labüdlüyü də yaşamalıdır…
Yaxşı ki, həyat belə qəribəliklərdən məhrum deyil, yoxsa ürək yeksənəklikdən bezikər, darıxardı. Elə ətrafdakı mühit üçün, bəlkə, insanların xislətindəki qüsurlar, çatışmazlıqlar da lazımdır… Onsuz yaşamaq mənasını itirərdi. Davranışında, ağlında, rəftarında, danışığında sərpa nöqsansız adamlar ünsiyyətdən kənar, eybəcər bir varlığa çevrilməzdilərmi?!
‘’Sənin hər cövrünə, mehparə, dözüb dinməmişəm…
Etmisən ağ günümü qarə, dözüb dinməmişəm.
Nə günah eyləmişəm, zülfü kəməndinlə məni
Çəkmisən bir neçə yol darə, dözüb dinməmişəm.
Tutalım, mən demədim, bəs sənin insafın hanı?
Etmisən sinəmi sədparə, dözüb dinməmişəm.
Məni söz vermiş idin, bir daha incitməyəsən.
Bivəfa çıxmısan ilqarə, dözüb dinməmişəm.
İti xəncər kimi müjganın oxuyla, gözəlim,
Vurmusan qəlbimə min yarə, dözüb dinməmişəm.
Kimdə var, nazlı mələk, söylə mətanət bu qədər,
Qan edib cismimə fəvvarə, dözüb dinməmişəm’’
Gözəlim, surətinə mahu-münəvvər dedilər,
Mənə Məcnun, səni Leylaya bərabər dedilər…
