— İnsanlar ölümün nə olduğunu bilsəydilər, ondan qəti qorxmazdılar. Qorxmadıqları halda isə heç kim onların zamanını oğurlaya bilməzdi.
Momo pıçıldadı:
— Elə isə bunları onlara demək lazımdır.
— Eləmi? –Hora Usta dilləndi.
— Mən bunu onlara hər saatın əvvəlində deyirəm. Amma deyəsən, eşitmək istəmirlər. Onlar özlərini qorxudan şeylərə daha tez inanırlar
Momo soruşdu:
— Bəs birdən bir gün ürəyim döyünməsə?
Hora usta dedi:
— Onda sənin üçün zaman da bitər, qızım.Bunu belə də deyə bilərik– Zaman içində günlər, gecələr, aylar və illərlə geriyə doğru gedən,əslində sən özünsən. Həyatın boyunca çıxıb gəldiyin o qapıya geri qayıdırsan,axırda yenə oradan çıxıb gedəcəksən.
— Bəs o biri tərəfdə nə var?
— Bax orada bəzən ta qəlbinin dərinliyində duyduğunu söylədiyin musiqini tapacaqsan. Amma sən də artıq o musiqinin içindəki bir səs olacaqsan.
Xəyallar da dərhal, yer üzündəki axan sularda üzərək gəldikləri yerlərə dönərlərmiş. Ona görə də nə vaxt bir suyun üzünə baxsaq, orada öz xəyallarımızı görürük.