Hangi bahar sarsar da bu karanlık hüznümü, Hangi rüzgâr savurur içimdeki küskünlüğü? Kırılmış bir gemiyim, bulamam ki yönümü, Gözlerin güneş gibi, aydınlatır her günümü.
Bir damla gözyaşıydı, hasretine dökülen, Bir sel gibi aktı da yoktu seni götüren. Kör kuyular içinde kalbimdi alevlenen, Dudağından bir hece, umudumu söndüren.
Yollar biter, anılar yürür sessiz yanımda, Hangi dağ, hangi deniz saklar seni koynunda? Arasam bulur muyum, seni sonsuz zamanda, Gözlerin bir sır gibi saklanırsa karanlıkta.
Her gece düşlerimde ağlar kalbim susarak, Seni bekler yorgunca, umutları kurarak. Gözlerin bir limandı, bana ışık sunarak, Sığınıp da kalırdım, bu dertlerden kaçarak.
Gittiğin gün karardı, baharları unuttum, Her yağmurda solarken umutları boğuldum. Şimdi sensiz bir dünya, sessiz bir kışa döndüm, Gözlerin bir umuttu, şimdi yitip kayboldum.
Son bir çığlık yürekte, son bir iz de kalıyor, Ömür boyu bu sevda, sessizliği sarıyor. Gözlerin bir hatıra, içimi yaralıyor, Ve bu kalp senin ile gün batımında sönüyor.