Gülcan Cengiz
@GulcanCengiz
68 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Algernon'a Çiçekler beni aynı zamanda 1000 kitap ailesi ile tanıştıran can arkadaşım Seçil'in doğum günü hediyesi ve çok beğenerek okuduğu için tavsiye ettiği bir kitap.
Kitap tanıtımı kısmını ve eserle ilgili incelemeleri okuduysanız az çok konusuna hakim olduğunuzu varsayarak daha ziyade vermek istediği mesaja dair birkaç cümle yazmak istedim.
Algernon'a Çiçekler farklı, özel nasıl tabir etmek isterseniz isteyin; genel geçere uymayan bize benzemeyen ve kendimizce bizden aşağı gördüğümüz insanlara toplum olarak nasıl davrandığımız, yaklaşımımız üzerine sarsıcı bir kitap aynı zamanda. Bizim gibi olmayanı "Doğanın hatası" olarak değerlendirip nasılda hor görüyor, dışlıyor ve en fenası bunu normalleştiriyoruz. Daniel Keyes Charlie'nin hikayesi ile bencilliğimiz, kibrimiz ve tahammülsüzlüğümüzü tokat gibi yüzümüze vuruyor.
Charlie düşük IQ'su yüzünden yalnız olduğu, kimse tarafından sevilmediği için zeki olmayı isteyen; kendi öz ailesi tarafından bile istenmemiş yapayalnız genç bir adam. Saflığı kendisiyle alay edildiğini anlamasına bile engel. Bunu kitapta "Ben insanların bana güldüklerini kısa bir süre önce öğrenmiştim. Şimdi şunu fark ediyorum ki, ben de bilmeden bana gülerlerken onlara katılmışım." cümlesiyle içiniz sızlayarak okuyorsunuz. Bu kitap sadece iyi bir edebiyat yapıtı olarak değil, bizim kadar şanslı olmayan ve farklılıklarıyla dünyaya gelmiş insanlar ile ailelerine daha empatik ve sevgi ile yaklaşmamız gerektiğini hatırımızda tutmamız için de okunması gereken bir klasik.
Son olarak; kitapta Charlie'nin tedavi sonucu IQ'sunun yükselmesi yalnızlığının daha da artmasına sebep olurken kendisinin "Neden dünyada bu kadar yalnızım ben" sorgulamasına şahitlik ediyor ve yalnızlığın bazı insanların kaderi olduğunu üzülerek görüyorsunuz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Aylin Balboa'a ile tanışmamız Belki Bir Gün Uçarız ile olmuştu. O kitaptan da en az Bu Hikaye Senden Uzun Osman kadar keyif almış, bir çok satırın altını çizerek okumuştum. Bu Hikaye Senden Uzun Osman'ı Bursa - Ankara arası ikindi vakti gerçekleşen, arada bir camdan hızla geçen manzarayı seyrederek, bir otobüs yolculuğu esnasında okuyup bitirdim.
Kitabın sonuna geldiğimde manzarayı seyre dalarak okuduklarım hakkında düşünüp iç hesaplaşmasına girdiğimde aslında bir çok konuda nasıl benzer olduğumuzu, sadece kendimiz hissettiğimizi ya da yaşadığımızı sandığımız olaylar ve duyguları bir çok insanın da tecrübe ettiğini fark ettim.
Hikaye sadece bir ayrılığın arkasından tutulan yasın süreçlerini anlatmakla kalmıyor, hayat ve insanlar, ilişkiler, ama en önemlisi insanın kendisi ile ile olan ilişkisi ile ilgili tecrübeleri ve aldığı hayat derslerini de paylaşıyor.
Aylin Balboa hepimizin zaman zaman ya da sıklıkla yaşadığımız kafa karışıklığımızı, yalnızlığımızı, hayat karşısında kaç yaşına gelirsek gelelim yaşadığımız toyluğu, yaşam acemiliğini, savruluşlarımızı çok güzel kaleme almış.
İnsanın okurken ders alıp uygulasa muhtemelen çok yol kat edeceği, belki de içten içe bilip de yapamadıklarını okuyoruz.
Ayrıca arabesk bir toplumda pek sık rastlanmasa da acıların çocuğu moduna girmeden biten bir aşkın yası nasıl tutulur ve günü gelince nanik yaparak geride bırakılır dersini alıyoruz. Hayatımızdan giden sevgili, arkadaş, iş hayatı ya da başka bir şeyi astalavista diyerek vedalaşmayı ve arkamıza baktığımızda gülümseyerek anabilmemiz gerektiğini hatırlatıyor.
Kitapta farklı konularda küçük küçük bir çok bilgiyi okumak da kitaba güzellik katan ayrıntılardan biri.
Beni kitapta en çok etkileyen yazılardan biri 18. "Tadilattayız Osman" oldu. Özellikle son paragraf (alıntılar
