İnsanların genel eğilimleri bir sözü kim söylerse söylesin bu söylenilende kendinin peşin olarak benimsediği yargıları aramak ve bulmakla sınırlıdır. İnsanlar "ne yapmam gerekiyor söyle!..." diye haykırır, ama bu haykırışlarında gizlice şu emir saklıdır: "Söyleyeceğin şey benim zaten yapmak istediğim olmalıdır". Bu yüzden çığır açan yazarlar da, sanatçılar da, düşünce adamları da ilk ağızda yaygın bir izleyici kitlesine sahip olamamışlardır. Yığınları peşinde sürükleyenler genellikle tasvibini aldıkları kitlenin ana eğilimini bilip, bulup veya sezip bunu onlara emir olarak sunabilenlerdir.