Buğday Çiçeği
@Gulegendum
Reklam
Sonunda hayata yaptığın yas
dolu teklif, irili
ufaklı birçok ham hevesi söktü
aldı benden...
Günün birinde lâlelerle serinlemek
hayâli, meçhûl bir zamanın koyu
karanlık girdabına sıkıştı
kaldı...
Ve göğsümde yeis
içinde didişen "Kimse
için değilim ben!" sayhası senin
sesinle ıslandığım her gün, sanki
biraz daha
k a b a r d ı. .
Bense kendini öğüten yaşlı bir değirmen
Gibi sokuluyorum hayata. Güneşin doğduğu
Yok, sığındığım o yaşlı
Ve kederli odaya...Yağmurlar
Yağıyor, rüzgar esiyor esir
Oluyorum sırtımda taşıdığım siyah
Gözlü o korkunç ejderhaya. Sesimin
Sonundayım sanki...Bir nefeslik ömrüm var
Gibi bakıyorum eşyayla aramda soğuyan
Hırçın dalgalara. Bir nefeslik ömrüm
Kadar şaşkın ve sıkıcıyım. İsmime
De yabancıyım üstelik bir yengeç gibi kapıldıkça ağıma...Dağım titrek ve engebeli. Hiçbir koyağa varamadı
Topuklarım. Yetîmim kendi seçtiğim sözcüklerde de. Nedense gölgemi örtmüyor bir kanguru gibi içine tıkıştığım bu cansız gövde. Ve uzağım, çok uzak en uzağımdaki
Mesafelere bile. Kimse aramasın beni diyedir hayata ramak kala
Tutulduğum bu hummâ ve uluma..
Ah, rûhumun yedeği yok!
Konuşsam: Bütün sözler
Bir aldanış ve kayboluş aslında!...
Bir mumya gibi çökeliyor içime küt ve körelmiş kalemim:
Sayfam hiç açılmıyor!
Evet, haydi durma, söyle:
Gülüm kururken ve nefesim tükenirken bir yabancı gibi dünyanın sokağında:
Nesiyim ben kendimin?
Ve hangi hayatın iziyim ben?
Son kez okunsa çürüyen sarkık gecem:
Ah, yazan mıyım, yoksa yazılan mı dünyada?..