Artık insan yakınımızda değil; çok uzaklarda kaldı, ölçülemeyecek denli uzaklarda: elimizi uzatsak Kaf Dağına dokunabileceğiz de
insan daha daha ötelerde kaldı.
(Cağdaş insanın üzerinde çok gereksiz ağırlıklar var: insan, birer birer at bunları üzerinden!
Çünkü uzun yokuşlar var önünde çıkacağın, diye kim ünleyecek çağdaş insanı?)
Her insan yeryüzüne eklenen bir sorumluluktur: doğumla birlikte. Çünkü insan bir sorumluluğu yüklenerek geldi yeryüzüne,
bir varoluş sözleşmesi bu = İNSAN YARATILDI.
'İNSAN' BİTECEK Mi? TAM SONDA MIYIZ? SONA MI YAKLAŞIYORUZ? İnsan, iyice nesneleşen yanlarını çok keskin bıçaklarla yontmazsa, kendi
kendini kanatmazsa, bitebilir insan soyu.
...
"Bak" derdi "iyice bak: kat kat tabakaları bu insanın" eklerdi: "doğrulabilir mi insan, içindeki bu beton tabakalarıyla?"
İnsan, unuttu yeryüzünün anlamı olduğunu; başlangıçta, sorumluluğu ilk yüklenenin kendisi olduğunu. Derin boyutlar içinde, yeniden, alglamamız gerekiyor konumumuzu.