Gülsima
@Gulsima15
23 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Dünyada ne çok yalan var. Kötü yalanlar değil bunlar, çoğu kendini daha iyi hissetmek için söyleniyor. İnsanın, sürekli kendini kandırması gereken bir varlık olması çok acı. İnsan saf gerçekle yaşayamıyor; çarpıtması, değiştirmesi, kendinin ya başkalarının başka türlü olduğuna kendini inandırması gerekiyor.
Sayfa 152
O yaşta aşkı nasıl tanıdığımı bilmiyorum. İçimde sonsuz bir boşlukla doğduğum için olabilir. O boşluğun koruyucu bir özelliği vardı, öyle büyüktü ki bütün duygular içinde kayboluyordu. Aşkı tanıyan da ben olmadım zaten, içimdeki boşluk oldu, bir gülümseyişiyle dolan o sonsuz boşluk.
Boşluk yıllar içinde parçalandı, içimi dolduran bir sürü boşluk haline geldi. O zamandan beri duygular çok sayıdaki bu boşluğun duvarlarına çarpıyor ve bana eskiden vermediği acıyı fazlasıyla veriyor.
Sayfa 348
Saydamdım, camdan bir eşya gibiydim, bana baktıklarında beni değil, arkamdaki duvarı görüyorlardı, ancak bana ihtiyaçları olunca bir varlık kazanıyordum.
Sayfa 346
Tutkular mı acılardan doğuyor, acılar mı tutkulardan? Bilmiyorum.
Sayfa 333
Güzel şeyleri haketmediğim hissi hayatım boyunca peşimi bırakmadı.
Sayfa 331