Şöhret olmak istediğimi sanıyordu. İstemiyor muydun? İstiyordum elbette. Şöhret olmak iyidir. Herkes seni tanır. Sokakta fotoğraf çektirmek isterler. Taksiler para almaz. Bakkalda sıra beklemezsin. ( Bu mudur yani şöhretin nimeti? Hiç değilse budur. ) İstediğine bağırırsın, istediğini kovdurursun ( Bu iyi işte ), istediğini yaparsın, sen şöhretsin. Sen şöhret olunca çevrendeki herkes oğul oğul sinek olur. Canın sıkıldıkça sinekleri ezersin. Ezdin diye için de sızlamaz. Sinek olmanın doğası budur dersin. Olmasaydın sinek!
Ama yarın dediğimiz şey ısrarla yüründüğünde illaki varılacak ferah bir düzlük değilmiş. Yaşamak, ağzında tuttuğu kendi kuyruğunun peşinde koşan bir köpek olmakmış. Zaten dünya da yuvarlakmış, başladığı yere dönmek eşyanın tabiatıymış.