Hep otuz yaşında olduğumu zannediyorum ve her şeyle alay ediyorum. Kocaman bir oyunun içine demirlemişim gibi geliyor, ciddi değilim, hiçbir şeyi ciddiye almıyorum. Aptalca şeyler yapmaya ve yazmaya devam ediyorum. Yolum çıkmaz sokakta bitiyor, hayatım çıkmaz sokakta son buluyor.
.. önceye göre daha neşesiz, nereye gidiyoruz baba diye sormuyor artık.
Belki de bulunduğu yerden memnundur.
Ya da artık hiçbir yere gitmek istemiyordur.
Babalar çocukları ile biraz daha büyüdüklerinde ilgilenirler, meraklı olduklarında, sorular sormaya başladıklarında.
Bu anı boş yere bekledim. Sadece bir soru vardı sorulan:
"Nereye gidiyoruz baba?"