Bizim çektiğimiz acıyı kimse anlamıyor. Evet, belki yetişkin olduğumuzda bugünkü sefilliğimiz bize komik gelecek çünkü o zaman bir çok sıkıntıya göğüs gerecek kadar güçlenmiş olacağız. Fakat bu zaman gelene dek bu sıkıntıyla nasıl mücadele edeceğiz? Kimse bize bunu öğretmiyor .
Bazen hangisi daha doğru bilmiyorum ; toplum içindeyken insanlara uyum sağlayarak benliğimi ayrı bir yere koymak mı, yoksa ne durumda olursa olsun kendimi değiştirmeden özüme uygun yaşamak mı?
Sessizce son zamanlardaki halim üzerine düşünmeye başlıyorum. Neden böyle kötü hissediyorum? Neden hep endişeliyim? Neden içimde sürekli beni dürten bir korku var?
“Şimdi” denilen zaman dilimi de gerçekten çok ilginç. Parmaklarınla şimdi, şimdi, şimdi diye birkaç sefer say, önceden saydığın şimdilerin hepsi geçmişte kalıyor ve hep yeni bir şimdi geliyor.