Her şeyin gölge olduğunu bir kere fark edince,artık can acısa da bir acımasa da bir. O zaman bitmez zannettiğin her türlü çile de biter. Hem öyle bir biter ki artık bitse de fark etmez bitmese de fark etmez. O zaman kapanır bu hesap,artık kapansa da bir kapanmasa da bir.
Her şeyin gelip geçici olduğu bu kadar zahirken insan nasıl olup da bu kadar çok acı çekebiliyor?
Sadece gölgelerin yaşadığı bir yerdi dünya. Bulutlar ne kadar uzak. Hepimiz Don Kişot'un hayali sevgilisi Dulcinea değil miyiz şunun şurasında?
Her perde gördüğünden şikâyet etme. Ya perdeyi de göremeseydin?
Niye ki bunca acı? Dünya imtihan yeriydi,amenna. Ama bu kadar sert sınamak için ortada çok büyük bir aşkın olması gerekti; Allah'ın kuluna aşkı. Ne kadar çok sevildiğini mi bilmek istiyordu? Ve ki bunca sert bir sınavı da ancak kulun Allah'a duyduğu aşk katlanılır kılabilirdi.