Kitap çok akıcı ve çok müthiş diyemem. Ama en çok hoşuma giden konusu. İçeriğinden ne çıkarmamız gerektiği. Bir babanın ölümünden sonra kızının okuyarak gerçekleri anladığı bir mektup. Bu günümüzde maalesef çok var. Annelerin eşiyle yaşadığı sorunları çocuğa fazlasıyla yansıtmak ve annenin babayı haksız taraf olarak göstermesi sebebiyle çocukta babadan uzaklaşma ve kötü travmalar yaratmasına sebep olması. İşin kötüsü çocuğun bunu babasının ölümünden sonra öğrenmesi.
Kimseye acımayan Zehra'nın artık acımayı öğrenmesi...
İyi okumalar diliyorum.
Acımak 
Reşat Nuri Güntekin
Acımak Reşat Nuri Güntekin
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Açıkçası kitapta genel olarak ne anlatıldığını pek anlayamadım. Bir ana fikir yoktu çünkü. Bir erkeğin 'kafam çok karışık'adı altında biraz da masum gösterilerek her haltı yemesi ve hala aşık mıyım değil miyim sorularıyla mücadele etmesi diyebilirim:) Cinsellik ön plana alınmış. Bu kitabı biraz da basitleştiriyor sanırım. Okumayın diyebilirim,ama okuyun diyemem:)
İyi okumalar...
İmkansızın Şarkısı 
Haruki Murakami
İmkansızın Şarkısı Haruki Murakami
Ahh kadınlar...
Öyle zordu ki okumak.Mutlu görünen yüzlerin arkasında yatan acı gerçekler. Görünürde yapılan fazlaca fedakarlıklar ama görünmeyen kadınlar. Çocukluğunda, ergenliğinde en kötüsü yetişkinlik döneminde görülmek isteyip görünmeyen kadınlar.
Oturup konuşulacak, çözüm yolu aranacak bir konu da değil. İnsanın sadece kendinin farkına varması. Yazılacak çizilecek çok şey var bu konu hakkında. Ama benim ümidim yok. Çünkü kafa yapısını değiştirmek inanın çok zor. Sadece önüne geçilebilir.
Herkes bu kitapta geçen yaşanmış olaylarda kendini az veya çok görmüştür. Maalesef.
Umarım halihazırda bu tür olayları yaşayan kadınlar kendisi için en doğru kararı vererek kendi yolunu kendisi çizer ve o yolda devam eder.
Gülseren Budayıcıoğlu 
Görünmeyen Kadınlar
Gülseren Budayıcıoğlu Görünmeyen Kadınlar
Öncelikle yılın son kitabını böyle anlamlı ve kıymetli bir kitapla bitirmek çok güzel bir duygu. İlk defa inancıma yönelik bir kitap okudum,kutsal kitabımız Kur'an-ı Kerim haricinde. Ve anlayarak.Az evvel aniden kitabın son sayfalarını okuduğum sırada ağlayacak gibi oldum, hüzünlendim.Çünkü böyle bir kitapla tanışmam bile benim için çok kıymetli. Demek ki yeni yılda bazı şeyleri bırakmam gerekiyor ki ben bu kitabı okuyabiliyorum. Yeni yıl demek bile yanlış çünkü bu kitabı bitirdiğim an benim için yeni yılım başlıyor demek. Daha doğrusu başlıyor olması gerek.Bilmediğim şeylerin ne kadar çok olduğunu tekrar tekrar anlıyorum. "Sükutun nimeti" kitabı desek yeri. Çünkü tam olarak bunu anlatıyor. Hep gördüğümüz "Ya hayır konuş,ya da sus." sözü akıllara geliyor. Kendimi de baz alarak söylüyorum bizim toplumda hayır konuşmakta susmakta çok zor maalesef... Ağzına taş koyup bağlayan insanlar olduğunu görünce şaşırmamak gerekiyor artık. Çünkü ancak bu şekilde konuşmamak kolay olur. Ama şunu anladım ki kendimizi düzeltmek için etrafımızı düzeltmek gerekiyor. Çünkü biz toplum olarak yalnızlığı veya az kelimesini sevmiyoruz. Bir yerde bir çokluk varsa o yer doğrudur sloganını beynimize kazıyarak ilerliyoruz. Daha doğrusu inancımıza göre gitmeyerek geriliyoruz. Kimisine göre tabiki inancını yaşayan insanlar zaten geriliyordur. İnancını yaşayan insanlar için ilerlemek yok onların kitabında! Dikkat ederseniz yine onların diyorum. Çünkü bizim için zor olan etrafımızdakiler.Tek olup inzivaya çekilerek ancak bu kitaptaki gibi olması gereken hayatı yaşayabiliriz. Bu da bahanedir belki. Bilmiyorum. Sonuç olarak insanız ve Allah inancımıza göre yaşamayı nasip etsin inşallah...
İnsanlar bir şeyleri tam olarak doğrusuyla yanlışıyla öğrenmek istemezler. Çünkü öğrendikleri vakit bir şeyler
Merhaba. Öncelikle Tezer Özlü'nün okuduğum ilk kitabı olduğunu söylemeliyim. Ve iyi ki okumuşum. O kadar içten bir dille anlatılmış ki. Sizde yaşıyorsunuz. Daha doğrusu yazdıklarıyla yaşarmısınız yoksa yaşamınıza son mu vermek istersiniz o muamma:) Hayatını bilmiyorum. Fakat ne yaşadıda yaşam onu bu denli depresif,yalnız, umutsuz ve mutsuz hale getirdi merak ediyorum.Ama bir yerde yakın hissettiğimi söyleyebilirim: Uzaklaşmak,çok uzaklara gitmek...
Derdini anlatmış ama derman istemeden. Sadece anlatmak. Hayattan tat almadığını o kadar bariz belli etmiş ve içten dile getirmiş ki. Yazılanlar hayatından kesitler mi yoksa kurgu mu bilmiyorum. Ama yazarın kendi hayatından ipuçlarını çoğunlukla veriyor bence. Çünkü bu denli içtenlik ancak yaşanmışlıktan doğmuştur diye diye düşünüyorum.Ve keşke kendisiyle oturup sabahlara kadar dertleşme şansım olsaydı diyorum. Konuşmamız ve gerekirse sarılmamız gereken meseleler var çünkü:)
İyi ki bu kitapla tanıştırılmışım:)
İyi okumalar diliyorum herkese. Kitapla kalın...
Tezer Özlü 
Yaşamın Ucuna Yolculuk
Tezer Özlü Yaşamın Ucuna Yolculuk