Yaşama dönmek için ölümün kıyısına gelmesi gerekmişti.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hayat çok kabadayıydı ve insan bunun bir adım sonrasının cinnet ya da ölmek olduğunu fark ettiği anda "Dur," diyordu kendisine. "Dur ve her şeyi unut. Sana yapılanı da senin yaptığını da unut."
Başımı yastığa bıraktığımda şimdi eğer uyursan bir daha uyanamam, bir daha gerçek hayata dâhil olamam sandım. Fakat her şeyi geriye iterek kendi saltanatını kuruyor.
Hayat böylesine geçiciyken yaşanmışlık çok acı ve zalimce güzel.
Milli yas ilan edilmeli diye düşünüyorum:)
Bize çok kötü bir şey olduğunda hayatın olağan seyrinde nasıl akıp gidebildiği temel şaşkınlık noktalarımızdan biridir.