Satranç ve amok koşucusu diğerlerine nazaran iyiydi ama stefan zweig hikayelerinin bana genel anlamda tat vermedigine emin oldum. Her hikayesinin vazgeçilmez özelliği derin duygular ve tahmin edilemez acı olaylar. Ama ne yazık ki hiçbirine tam olarak kendimi kaptıramadım. Aksine bunaltıcı bir hal de alabiliyor. Dedigim gibi, Amok koşucusu bunların dışında kalabilir.