Bir önceki mücadelenin güzelliğini düşünürken, aklıma yine sevginin gücünü, o muazzam direnişi anlatan başka bir hikaye düşüyor. Sevmek öyle büyük bir duygu ki, insan onun hatırına her şeyin üstesinden gelmeye, her yükü omuzlamaya razı oluyor.Çok sevdiğim bir arkadaşım var; sevdiği çocukla helal bir yuva kurmak için verdikleri çaba öyle güzel, öyle masumdu ki fakat önlerine o bilindik duvarlardan biri çıktı: Çocuğun Alevi oluşu, arkadaşımın ailesi tarafından bir set gibi görüldü. Onu tanımak, dinlemek bile istemediler.Şimdi dışarıdan bakan biri için bu bir çıkmaz sokak, aşılmaz bir imtihan gibi görünebilir. Ama ben o iki yüreğe bakınca başka bir hakikat görüyorum. Bu zorluk onlar için sadece bir engel değil; belki de Rabbimize yaklaşmaları için açılmış upuzun bir vesile...Çünkü o, bu temiz yuva için, sevdası için namaza başladı; ellerini semaya açıp dualar ezberlemeye çalışıyor. Sırf sevdiceğine helal yoldan kavuşabilmek için kalbini Allah’a açıyor. İnsanların ayrılık sebebi gördüğü o zorluk, bir insanın hidayetine, namazla buluşmasına ve Rabbine yaklaşmasına aracı oluyor.İşte sevginin en muazzam, en kutsal yanı bu galiba. Eğer niyet safsa, yoldaki o engebeler insanı düşürmüyor; aksine yukarıya, en doğru kapıya, O'nun rızasına yönlendiriyor. İnanıyorum ki, kalpleri Allah'a yaklaştıran bu sevda yarım kalmaz. O doğru zaman geldiğinde, dualarla örülen o yuva mutlaka kurulur.🤍