Birbirinden kopuk, diğerlerinin neler yaşadığından habersiz ne çok insan vardı. Çeşitli amaçlar peşinde, çeşitli kaygılarla akıp gidiyordu hayat. Ama kimse kimsenin hikayesini bilmiyordu.
İstanbul böyleydi işte. Günlerce yağmurla, fırtınayla, soğukla insanın canını çıkarı, sonra bu kadar eziyet çektirdiğine pişman olmuş gibi bir bahar sevimliliğine bürünüverirdi.