Mutlu âşıklara merhamet edilmez; yalnız kalmak istediklerinde kimse yanlarından ayrılmaz. Oysa onların etraflarında kimsenin olmasına ihtiyaçları yoktur.
İnsanın her zaman içinde olan Tanrı yanılgıya gerçek vicdanla karşı koyar, kıvılcıma sönmesini yasaklar, ışına güneşi hatırlamasını öğütler, kurgusal mutlakla yüz yüze gelen ruha gerçek mutlakı kabullenmeyi emreder;
Yanılmazlığın da yanılabileceğini, sistemin işleyişinde de hatalar olabileceğini, yasa konuştuğunda her şeyin söylenmediğini, toplumun mükemmel olmadığını, otoritenin de tereddüde düşebileceğini, değişmezliğin değişebileceğini,yargıçların da insan olduklarını, mahkeme heyetlerinin de yanlış kararlar verebileceklerini kendi kendine itiraf etmek, göğün devasa mavi camında bir çatlak olduğunu fark etmek katlanılmazdı.