Usandım herkesi anlamaya çalışmaktan...
Çünkü ciddi bir ipucu da vermezler kendileri hakkında.
Konuşurlar ama hiçbir sözcük dertleri hakkında değildir. Sürekli konuşmak isterler ya da istedikleri olsun. "Hayır anlamıyorsun!" Naraları yükselir. Üstelik neden bu halde oldukları hakkında en ufak bir fikre bile sahip değillerdir.
+Yalnızlığının sebebini biliyor musun?
-Hayır! Anlamıyorsun, sus! ...
+Ben kaval çalarken Tanrı beni görmüş, şaşırmış. "Ben ne zaman böyle adam yarattım yahu?" demiş, tanıyamamış.
-Nerden hatırlayacak abi. Beni bile tanıyamamıyor. Kendisinin en yakın adamlarından biriyim.