Güzide Behram
@GuzideBehram
Kitaplarım:
• Hayat Harran Duha → Novella (uzun öykü)
• Kendini Hatırla → Roman (psikolojik/otobiyografik roman)
• Otuzuncu Kuş Hüma → Roman (tasavvufi/mitolojik roman)
• Sofa → Otobiyografik deneme
Reklam
Biliyorsunuz ben kitapları kendimce farklı konularla ve hislerimle harmanlayarak yorumluyorum. Yıllardan bu yana bu kitabı “çok abartıldığı” düşüncesiyle okumayı hep ertelerim. Yazmak nasip olursa, üçüncü kitabım için bir benzerlik taşımasın diye artık okuyayım dediğim kitaptı. Yanılmamışım. Belki hayata dair bambaşka bir bakış açısı taşısam bu kitaba ayılıp bayılırdım. “Elif” i de okumuştum. Yıllar önce… Aynı hayal kırıklığı içerisindeyim. Kişisel gelişim, menkıbe, nasihatname, kılavuz güzellemelerini geçersek, içinde alıntı olarak kalabilecek güzel cümleler var yok diyemem. Ama kitabın bütünü boş bir kitap bana göre. Ne başucu kitabı, ne kılavuz olacak bir niteliği asla yok. Anlatmak ve varmak istediği noktaya saygı duyuyorum. Denemiş ama bana göre başarılı olamamış. Havada kalmış tamamen. Birçok insana akıcı bile gelebilecek Simyacı bana hiç akmadı. Çünkü anlatmak istediği şey çok derin ama anlatımı sığ ve yüzeysel. Konu çok zor ama kitap çok kolay. İşte birçok okurun aradığı kitap. Bazı kitaplar ölüm gibi bir şeydir, iyisi de kötüsü de. İnsan başına gelince -okuyunca- anlar.
Yine bir oturuşta okuduğum bir #mitchalbom kitabı. Hayatta kontrol edebileceğimiz tek şeyin niyetimiz olduğunu ben sık sık düşünürüm zaten yaşadığım onca şeyden sonra. İnsanın seçebileceği 2 şey var bana göre. İyi ya da kötü olmak... Bütünüyle değil. Her olay karşısında parça parça. İnsan bir dakika sonra ne yaşayacağını, geleceğini bilmiyor ki ona göre davranışlarına ve düşüncelerine yön versin. Biz kendi planlarımız doğrultusunda adımlar atıyoruz. Buna rağmen ulaştığımız noktalar, çoğu kere hayatın bizi getirdiği yer oluyor, ayaklarımızın değil. Bazen kendimizi durup dururken, ya da iyi bir şeyler yapmaya çalışırken, hiç istemediğimiz olayların, durumların ya da kişilerin karşısında buluveririz. Hiç aklımızda yokken niye böyle oldu, neden bunu yaşadım deriz. Ben kaderci bir insanım. Sonucu ne olursa olsun, her şeyin Allah’ın takdiri ile gerçekleştiğine inanıyorum. Benim niyetim iyi olduktan ve öfkeme esir olmadıktan sonra yaptığım şeylerin sonucuyla ilgilenmem. Elbette içinde bulunduğumuz toplum ve çevremizdeki insanlar çoğu kez bizi suçlu hissettirse ve gardımızı düşürse de... Aslında öyle değil. İşte kitapta da bunlardan bahsediyor. Biz buna kader diyoruz.
