Elimden bırakamadım. İki günde okudum. O iki gün boyunca kitabı kapattığımda gözlerim yaşlarla doldu. Bir hayat hikayesi okumuş gibi değil de, bir hayat yaşamış gibi oluyorsun okuyunca diyenler çok haklıymış. Çok etkilendim. Başa çıkamadığım şeyleri düşündüm. Bazı hayatlar sadece acıyla dolu. Bazı insanlar çok güçlü…
Ben, sevdiğim insanlara çok anlatırım. Tüm duygularımı samimiyetle konuşurum. Üzülürken bile neşeliyimdir. Acımı derinden yaşarım ama o umut hep elimden tutar. Her durumda da insanları motive etmeye çalışırım. İnsanların moralini bozmam. Gerçekleri, karşıdakini umutsuzluğa düşürmeden aktarmaya, çözümleri umutla bulmaya odaklanırım. Bir de bu açıdan bak diye olumluya yönlendiririm. Bu, yaşadığım sıkıntıların içinden çıkış yolumdur. Belki de zayıflığımı örtüyorum bununla bilmiyorum. Bu kitaptan sonra kimseye edecek bir tek cümlem kalmamış gibi hissediyorum.