“Yaşamak, eskimektir” dediğim ilk gün, beklenmedik bir şey olmayacağını da fark etmiştim. Belki biraz daha iyi, belki biraz daha kötü. Ama hiçbir zaman beklenmedik değil. İnsan, bekler çünkü. Tetiktedir. Beklemediğini söyleyenlerse, en çok bekleyenlerdir.
Şiirden pek anlamıyor. Süreya’yı seviyor, ama anlamıyor bence. O güzel, yumuşacık şiirlerin ne tür bir acı yüzünden yazıldığını anlamıyor. O sağlam çünkü. Yaralanmamış.
O kadar çok sözcük istemiyorum ben halbuki. Sevgi üzerinde fizibilite hesapları yapmak da istemiyorum. Savrulup gitmek istiyorum. Bahar gelsin, gitmesin falan istiyorum.