Gizem Kara
@Gzmkr
18 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Ne güzel anlatımdır buAlıntı
Her şeyin yok oluşu içimi ağrıtıyor..
Ömrümü verdiğim bu aşkın bipolar bir aşk olduğunu düşünüyorum. Acı ve hazzın sürekli birbirini izlediği, ısırgan, tahrip edici, tüketici ama bir yandan da kalbimi en güçlü duygularla çarptıran, her şeye rağmen keşke yaşamasaydım diyemediğim bu iki kutuplu aşkın; annemin uyurgezerliğinin, benliğime şiddetli bir darbe olarak inen ve beni unutamamaklar denizine atan o büyük sırrının ve deli belleğimin damgasını vurduğu hayatımı boşa geçti diye nitelemem ne kadar doğru olur bilmiyorum.
Belki gerçekten de boşa geçmiştir..
İnsan gömmek istiyor. Insan baş edemeyeceği kadar büyük olduğu için bilinç düzeyine taşıyamadığı şeyleri zihninin çok derininde bir yere gömmek istiyor.
Gömüyor da. Bir süre için.
…
İnsan gömdüğü şeyin gömüldüğü bu çok derin yerden asla çıkamayacağını, orada çürüyüp yok olacağını sanıyor. Ama öyle olmuyor, aksine gömülen şey katılaşıyor, zonklayan bir ağrı haline geliyor ve katılaşan bu kitle bir de üstüne enfekte oluyor, insanın bilincine de belleğine de irin gibi, ince ince sızıyor.
Zehirliyor.
“.. kimi iyi insanlar kötülüğün tarafında yürüdüklerinin farkında bile olmamışlardı. Ilginç olan, kötülüğün tarafında yürümeyi seçenlerin yürüdükleri yönün onları iyiliğe götürmeyeceğini daha en başında bilmeleriydi. İyilik kötülüğün kılığına giremiyordu çünkü ama kötülük sık sık iyilik kılığına giriyordu..”
~ Ben bir kayaya çarpmıştım..Aslında çarpmamıştım.
Akıntının beni kayaya götürdüğünü görmüştüm, çok hoşuma gitmişti.
Kayaya çarpmayı ben istemiştim.
Kaya çok çekici görünüyordu, müthiş bir tehlike duygusu yayıyordu.
Çarpmanın şiddetini, çarpınca bana neler olacağıni merak etmiştim.
Parçalanmıştım ama yok olmamıştım, vardım, parçalarımı iyi kötü toparlamıştım.
E'li bir hayattan canlı çıkmayı yaşama arzuma bağ-lıyordum ~