Bazen hayata en yakın olduğumuz yerle ölüme en yakın olduğumuz yer birbirine karışır; en mutlu ve en kederli anların böylesine yakınlığı insanın trajik şaşkınlığı ve güvensizliğidir.
Kendi matemini tutan bir ölünün, üzerindeki toprakta açan kırmızı gülleri seyretmesi kadar hayat doluydum. Kardeşlerimin eve gelmesi, ruhumun küf kokulu odalarını bahar rüzgârlarıyla dolduruyor, koyu bir yalnızlığın zehirli tozlarıyla kaplı yorgun göğsüme ferahlık saçıyordu..