Hilal
@HBHilal
kelimeler insanın kalbinde kök salabiliyor. İnsan solup gitmelerini umarak onları gömse de kökler tutunacak bir şeyler bulmaya devam ediyor.
Neden daima ölüme bir tepki gösterilmesi beklenir ki? Neden ölümün yası herkesten uzakta, özel olarak tutulamıyor? Saçını başını yolmazsa, yanaklarını dövmezse yas tutmuş sayılmıyor mu?
Hafıza garip, acımasız bir şey. İnsan ne kadar unutmak isterse, o kadar hatırlamaktan kendini alamıyor. Yavaş ve acı verici bir şekilde derisini kemiren bir fare gibi – görmezden gelmek imkansız.
Sular çekilip kumların üzerinde bir şeyler bıraktığında endişelenmemek gerek. Er ya da geç, deniz tekrar yükselip onu geri alır.