Condorcet, bunun üzerine şu önemli sonuca varıyordu: Antikçağ artık güncelliğini yitirmiştir ve eskiler artık model alınmamalıdır. İngiltere'ye ya da daha iyi, Amerika'ya yönelirsek, daha çok şey öğrenebilirdik.
Buna karşın, modernlerse, hiç de eleştirel olmayan antikçağ hayranlığına saldırırlar. Onlara göre, Spartalılar sadece keşiş-askerlerdi, Sparta büyük bir manastırdı, Atinalılarsa olsa olsa "demokratıik bir despotluğun" kurbanıydı.
Aslında Sparta'nın antikçağdan başlayarak hayranlık uyandırmasının nedeni, büyük ölçüde, kurucu ile kurulan arasında mesafe oluşmasını engelleyen iyi anayasayı sayesinde değişimi iyi yönetmesidir. En azından Ksenophon'dan beri bildiğimiz üzere, "çöküş" Lykourgos'un "unutulması"yla başlamıştır