Elimde olmadan kendime insanın arzularının bir sınırı var mıdır? diye soruyordum. İnsan, benimki gibi büyük bir arzusu bile yerine gelince hemen daha fazlasını istemeye yelteniyordu.
Biz gördüğümüze değil, duyduğumuza inanırız, çünkü bizim hayatımızın da kendine özgü bir inancı vardır. İnsan yavaş yavaş tüketir karşısındakinin yüreğini, bedenini, güzelliğini.
"İnsan bazen zayıflıklarıyla sevinir ve bu sevinci duyan kimseyi her zamankinden çok daha mutlu kılmak için bunu sürdürmesine izin vermek varken, onu yok etmek büyük vicdansızlıktır."