Bazen annesiz, babasız büyüyen çocukların ,annesi, babası var olduğu halde sevgisiz büyüyen çocuklardan daha şanslı olduğunu düşünebiliyorum.sanırım sevgisizlik daha fazla can yakıyo,bazen yaşiyormusn sorusu bile komik gelebiliyor,çünkü hergun o sevgisilik yüzüne bir şamar olarak iniyo ve hergun mezara gömülüyon. Belki toprak atılmıyor üstüne ama nefessiz kaldıktan sonra üstüne toprağın atıldığı veya atılmadığı çokta birşey değiştirmiyor.
Vay hâlinize! Allah'ın ve sizin düşmanınızı babalarınızın kanını akıtarak suladığı toprağınızı çiğnerken görmek , benliğinizi ezmiyor,size acı vermiyor mu?