En az 15 gundur sesim çıkmıyor. Son 5 günü hasta ve yatakta, kalan günleri ise düşünmekle, uykusuzlukla geçti. İnsanları ya da olayları yargılamaktan, kızmaktan hatta bazen alınmaktan vazgeçtiğim bir donemindeydim hayatımın. Son 1 aydır ise yeni merhaleye evriliyor yolum...
.
Sanirim, kendimi yargılamaktan, kendime kizmaktan yavaş yavaş vazgeçiyorum... Bu cümlenin meali şudur: Kendimi sevmeye, anne şefkatiyle yaralarımı, hatalarımı, tüm benliğimi kucaklamaya başlıyorum.
.
Ne ilginç bir yol. Affetmek ne zor... Affetmek için anlamak, içten, kalpten tüm ihtimalleri icsellestirmek gerekiyor. "Kimse sinanmadigi günahın masumu değildir." derler. Doğrudur. Kibirle yargılandığın, horgördügün günah sana o an imtihan yazılır! "Bakalim sen ne yapacaksın görelim.!" dercesine.
.
Velhasil, hiçbir iş icin "bu da yapılır mi!!" demeyin. Elbet yapılır, zira "insan hayrı istediği gibi şerri de istiyor. İnsan pek acelecidir" (İsra 11)