Hakan öztürk
@Hakan1724
Hasretinden Prangalar eskittim
Şu anda okuduğu kitap
Sende; ben, kutba giden bir geminin sergüzeştini,
Sende; ben, kumarbaz macerasını keşiflerin,
Sende uzaklığı,
Sende; ben, imkansızlığı seviyorum.
Güneşli bir ormana dalar gibi dalmak gözlerine
Ve kan ter içinde, aç ve öfkeli,
Ve bir avcı iştahıyla etini dişlemek senin.
Sende, ben, imkansızlığı seviyorum,
Fakat asla ümitsizliği değil...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hiçbir şeyden çekmedi dünyada
Nasırdan çektiği kadar
Hatta çirkin yaratıldığından bile
O kadar müteessir değildi;
Kundurası vurmadığı zamanlarda
Anmazdı ama Allah'ın adını,
Günahkar da sayılmazdı.
Yazık oldu Süleyman Efendiye
Mesele falan değildi öyle,
To be or not to be kendisi için;
Bir akşam uyudu;
Uyanmayıverdi.
Aldılar, götürdüler.
Yıkandı, namazı kılındı, gömüldü.
Duyarlarsa olduğunu alacaklılar
Haklarını helal ederler elbet.
Alacağına gelince...
Alacağı yoktu zaten rahmetlinin.
Tüfeğini depoya koydular,
Esvabını başkasına verdiler.
Artık ne torbasında ekmek kırıntısı,
Ne matarasında dudaklarının izi;
Öyle bir rüzgar ki,
Kendi gitti,
İsmi bile kalmadı yadigar.
Yalnız şu beyit kaldı,
Kahve ocağında, el yaz işiyle:
'Ölüm Allah'ın emri,
'Ayrılık olmasaydı.'
“Değer veren hatasını açıklar, konuşur, anlatır, ne yapar eder gönlünü alır. Zaten sen o çabasından anlarsın seni kaybetmekten korktuğunu, affedersin. Değer vermeyen de işte bahanelerini sıralar.”
Öptü alnımdan doğduğumda annem
Bir aşk öpücüğü
Kederli bir şekilde dedi ki,
Adın Judia olacak.
Kara gözlerimde
Siyah saçlarımda
Vatanımın ateşi
Yandı mumlar gibi
Sakınamıyorum artık kalbimdeki kederi
Göğsümdeki bu korkunç leke
Ölürken çığlıklar içinde Sel oldu