Halide
@Halideost
Mutluluk bile ancak mutsuzlukla birlikte anlamını bulur.
Reklam
Ama işte aşık olunca, o zaman her şeyi haddinden fazla önemsemeye başlıyordu insan. Daha doğrusu bazı şeyleri önemserken bazı şeyleri de tümüyle göz ardı etmeyi öğreniyordu. Kimyası değişiyor, bambaşka birine dönüşebiliyordu. Bu yüzden aşık halimden hiç hoşlanmıyordun bana vazgeçtiğim şeyleri hatırlatıyordu. Aşk güçlü ama şimşek çakması gibi kısacık bir mutluluk vaat ediyordu. O tek anın diyetini biteviye mutsuzlukla ödüyordunuz.
Bana kalırsa insan sadece vadesini doldurmak için yaşardı. Yapacak başka bir şeyi yoksa, ölüme koşmayı beceremediğinden onun kendi rızasıyla gelmesini bekliyorsa yaşamayıp da ne yapacaktı ?
Eğer tutunacak sağlam bir dalımız yoksa, dünya bizi kırpan güden yola getiren ümitsiz isteksiz sefil meczuplara dönüştüren heves kırıcı bir yerdi. Hayat öldürürdü zaten yaşamanın nihai amacı da ölmek değil miydi?
Bazı iplerin kolay koptuğunu bazılarının ise asla kopmadığını bilecek kadar kalmıştım hayatta. Insanın kendine kaçacak pay bırakması, ille de bağlanacaksa bir yere çürük ipler seçmesi gerektiğini bilecek kadar yaşamıştım.
Reklam