"Tek bir şeyi anlamıyorum: Az önce bana söylediğin her şeyden sonra onu nasıl sevebilirsin? Ona saygı duymuyorsun, aşkına inanmıyorsun; ama sonsuza kadar onun yanına gidiyorsun ve uğruna herkesi mahvediyorsun? Bunun anlamı nedir? O seni yaşamın boyunca üzecek, sen de onu üzeceksin. Nataşa, onu çok fazla seviyorsun! Böyle bir aşkı anlayamıyorum."
Bazen aklım almıyor; onu yalnızca ben, hem de öylesine içten, öylesine dolu dolu severken, ondan başka hiçbir şey görmez, bilmezken, ondan başka hiçbir varlığım yokken, nasıl olur da onu bir başkası da sever, sevebilir?