"Kaderime isyan etmiyorum Wilhelm. Hayatın çiçekleri hep hayali. Kaç tanesi solup gidiyor da arkasında hiçbir iz bırakmıyor -pek azı meyve veriyor- ve meyveleri de nadiren olgunlaşıyor! Yine de yeterince çiçek var! Olgun meyvelere bile dönüp bakmaz, onları çürümeye bırakırken, bunlara üzülmemiz tuhaf değil mi?"
O kadını hemen görmem gerektiğini düşünsemde bir yanım görmememin, onu sevdiğinin gözünden hayal etmeye devam etmemin daha iyi olacağını söylüyor. Belki de benim gözümden bakınca, şu anda olduğu gibi görünmeyecektir. Neden böylesine güzel bir tabloya zarar vereyim ki?