Gözyaşlarım yanaklarımı ıslatmıyor artık. O eski acılığı da yok gözyaşımın. Gözlerim her halta dolmuyor. Kalbim herkese kırılmıyor. Islanmak korkutmuyor. Saçlarımı her gün düzeltmiyorum mesela, çaysız bir gün bile geçirmek imkansız değil artık. Hatta biliyor musun nefret ettiğim kahveye bile alıştım. Sigara boğazımı yakmıyor ve ben her gün biraz daha alışıyorum üzerime sinen kokusuna. İyileşiyor muyum, ölüyor muyum bilmiyorum. Haddimden fazla özlüyorum sadece.....