Sen ki anlarsın bu yaşamı
Aşklar şimdi hücrelerde tutsak
Düğünler kelepçeli
Doğumlar
Ve çocuklar zindanlarda
Bunları nasıl anlatayım sana
Bu türküleri nasıl çağırayım
Bu ninnileri nasıl
Ölüme
Kapkara bir duygu değil artık
Bembeyaz bir kitap diyoruz koltuğumuzda
Kitaplarin göğsünde kan
Bu kanı nasıl okuyayım sana
Şimdi devleşen bir öfkenin
Ve sınırlar ötesi bir özlemin
Bildirisi okunurken her gün
Her saat her dakika
Can çekişen
Bir çağı yaşıyoruz dünyada...
Onca acıya rağmen dayandı yüreğim sensizliğe
Nelere katlanmadı ki bu yürek.
Sabah kalktıgımda aynanın karşında zavallı hissediyorum.
Bir yanım eksik bertaraf olmuş.
Unutamıyorum ne yapsam ne etsem unutamıyorum.
Gözlerim gözlerinde hapsolmuş, bir an bile olsa gitmiyorsun.
Anlam veremediğim gibi anlamak da istemiyorum.
Canım yanıyor canım...
Beni bir mülteci gibi esir almışsın kalbine.
Ziya BELEK
Çıkış yolu olmayan bir hücre, ölümün akla gelmeyeceği bir yer...