Yatağımın karşısında bir pencere var.Odanın duvarları bomboş.Nasıl yaşadım on yıl bu evde?Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden?Ben ne yaptım?Kimse de uyarmadı beni.İşte sonunda anlamsız biri oldum.İşte sonum geldi.Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım ; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım .
Yapamadığım o kadar çok şey var ki . Nasıl olsa hepsini gerçekleştiremeyecektim ve yapamamanın acısı zehirleyecekti içimi . İnsan sonu geldiği zaman iyileşiyor .
Sen de benimle birlikte soluyorsun sevgilim . Gözlerinin ışığı parlaklığını kaybediyor . Gözlerinde göremiyorum kendimi . Artık kendimi seyretmekten de hoşlanmıyorum. Aynalarda , vitrinlerde , su birikintilerinde görmek istemiyorum kendimi .