Hepimizin içinde mantıktan esinlenmeyen eylemlerle tüketilmesi
gereken bir miktar enerji olduğuna inanıyorum; bu, çıkış yolunu, koşullara göre sanatta,
tutkulu aşkta veya tutkulu nefrette bulur. Saygınlık, düzen ve rutin -yani modern endüstri
toplumunun demir gibi katı disiplini- sanatsal dürtüyü köreltmiş ve aşkı verimli, özgür ve
yaratıcı olmak yerine bunalıma veya gizliliğe mahkum etmiştir.