Dil ile yapılan dua, kalp uyanık olmadıkça fayda vermez. Kalbin yönelmediği sözler, yalnızca sestir.
İnsan sıkıştığında dua eder, rahatladığında unutur. İnsan ihtiyacı sıkışınca dua eder; bollukta ise unutur. 
Aynı davranış, farklı niyetlerle bambaşka anlamlar kazanır. İnsan çoğu zaman gerçek niyetini görmek yerine, kendini rahatlatan açıklamayı tercih eder.