Hamit YILMAZ
@Hamitylmz
"Gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk. Hiçbir yere gitmiyor."
Şu anda okuduğu kitap
Kaderin ipleri kesildiğinde, yollar değişir,
Kaçanlar kovalayan olur, avlar avcı.
Geçmiş geleceğe karıştığında, hikâyeler değişir,
Kahramanlar canavar olur, âşıklar yabancı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Demir paslanır, bakır kararır, gümüş bükülür
Altındır ölümsüz olan
Ömür kısalır, yürek kabarır, yaprak dökülür
Topraktır ölümsüz olan
Meyve çürür, çiçek solar, şiir unutulur
Yazıdır ölümsüz olan
Komşu bırakır, dost unutur, eş ölür
Oğuldur ölümsüz olan
Kâğıt sararır, kitap tozlanır, defter yırtılır
Tendir ölümsüz olan
Ölüm yaklaşır, zihin yorulur, saatler tükenir
Sanattır ölümsüz olan
Fırçalar dizilir, mürekkep dökülür, porselen kırılır
Cevizdir ölümsüz olan
Alıcı gelir, satıcı geçer, vakit biter
Ustadır ölümsüz olan.
Ya hayatımız, yazılıp değiştirilen bir hikâyeyse sadece?
Serin ve mayhoş gökyüzüne uzanmış yüksek dallarına mor yapraklar yüklenmiş güzel ağaçlarla doluydu şehir. Her caddede, her sokaktaydılar. Bütün o latif binaların önünde bir eflatun ve mor şelale gibi akıp dalgalanıyorlardı.
Hangisi normal insanlar, hangisi yaratıklar? Hangisi gerçek hayattı? Yoksa hep gerçek sandığı, aslında hayal miydi? Hiç olmamış, hep zannedilmiş bir hayal!
