Kitap okurken yazarların hepsinin kuyuya düşmüş insanlar olduğunu öğrendim. Oradan yeni kurtulanlar da, çok önceleri çıkanlar da var ve sanki hepsi ileride okuyup yine düşeceklerini söylüyor.
Çaresizlik. Usanç. Boşluk hissi ve hiçlik… Bunlara bir kez kapıldın mı kendini kurtarmanın zor olduğu duygulardır. içinde su olmayan bir kuyuya düşmüşsün de yüzünü dizlerine gömmüş oturuyormuşsun gibi hissettirir. Bu dünyanın en anlamsız varlığı senmişsin, zor zamanlar geçiren tek kişi kendinmişsin gibi gelir.
Derken bunca zaman boyunca kucakladığımız doğru cevabın aslında yanlış olduğunu fark ettiğimiz an gelirdi. O zaman tekrar bir başka doğru cevabı tutunup yaşamaya devam ederdik. İşte bu bizim küçük, sıradan yaşantımızdı. Böyle doğru cevaplarımız sürekli değişime uğrardı.