XIX. Yüzyılda ismi bilinmeyen genç bir papazın Aziz Pavlus’un Korint’lilere mektubunu incelerken, sevginin arttık farklı yüzlerini göstermesi konusunda bir vaazı hatırlıyorum. Vaazında, karşımıza çıkan çoğu dini metnin insanlığın yalnızca bir kısmına yönelik olduğunu söyler.
Huzur vaat etmesine ederler; ama hayattan hiç söz etmezler.
İman’dan bahsederler ama Sevgi’yi es geçerler.
Adalet’ten dem vururlar ama Aydınlanma’nın lafını bile etmezler.
Kitap 60 sayfadan oluşuyor. Bu kitabı 2. Okuyuşum çok kolaylıkla okunan güzel bir hikaye. İnsanın kendini arama yolculuğunu ada üzerinden konu alıyor. Yola çıkmanın varmaktan daha değerli olduğunu öğreten bir eser.Tavsiye ederim bir saat gibi bir zaman diliminde bitebilir.