Kalp sahibini bulduğunda, zihin kabul etse de etmese de aidiyetini öyle bir ilan ederdi ki mantık baskıcı bir diktatöre dönüşmek zorunda kalırdı kalbe lafını geçirebilmek için...
Ama yürek yine de sevgiliye kavuşmak için atarken anlar geçmek bilmez, keyifler anlamsızlaşır, kalabalıklar duyulmaz olur, bakılan her yerde sevgilinin halleri hayat bulurdu...
Zaten aşkın gerçekliği verilen emekten anlaşılırdı. Kolay değildi aşk. Kolaya kaçan kimsenin haddi değildi aşka varmak. Onlar sadece aşkı ağızlarında bir sakız gibi çiğner asla aşktan beslenemezlerdi.