Bazı günler içimde hiç şarkı çalmıyor. Dinliyorum kulak kesiliyorum ama hiçbir ses duyamıyorum. İşte öyle anlarda istikbalimle ilgili umutsuzluğa kapıldığım oluyor.
Unutmak da tuhaf mesele. Hayatta kalabilmek için bir çok şeyi unutmak zorundayız. Düzeneğimizin  bizi koruyan ve kollayan bu şevkatli numarasına bayılıyorum. Yalnız ben bunu unutma işinde biraz fazla ileri gitmişim, beynimi unutmak için o kadar acımasızca eğitmişim ki, artık lazım gelen şeyleri de hatırlayamıyorum. Geçmiş bulanık bir nehir gibi içimden akıp gitmiş… altında kaldığım taşların ağırlığını biliyorum da mevzu tam olarak neydi bir türlü çıkaramıyorum.